Het begon natuurlijk met Sinterklaas, het heerlijk avondje waar we veel werk van maken en traditiegetrouw bij ons vieren.
4 dagen samen met Julian zitten zweten op een badmintonracket voor de surprise in de klas, want ok. kgeefuttoe knutselen is nou eenmaal niet mijn sterkste kant, toen ik aan Julian vroeg: " hoe lang zit ie eigenlijk al op badminton" ?
" Hij zit niet op badminton, mam" klonk het droog.
Zelden zo gelachen. Gelukkig viel het racket toch in de smaak.
~De videoclip met de aankomst van Sinterklaas~
Volgende dag stond ik alweer om kwart over 8 op het schoolplein om de aankomst van Sint te filmen.
Heb met Julians meester afgesproken dat ik een afscheidfilm voor de klas maak, en mag dus geen highlight missen.
En dat zijn er in december nogal wat
Direct na Sinterklaas door naar Amsterdam.
Waar ik de regie deed van een bijzondere, grote uitzending naar aanleiding van de presentatie van het rapport Misbruik in de Katholieke Kerk.
Voor het eerst kwamen slachtoffers, kerkelijk leiders en politiek verantwoordelijken bij elkaar om over de zaak te discussieren, samen met zo'n 120 man publiek.
Omdat we niet in een kerk terecht konden, geprobeerd een religieuze sfeer te creëren.
This was before:
en zo zag het er tijdens de uitzending uit:
Fotodoeken laten maken van bijna 5 meter hoog, en die speciaal laten uitlichten zodat ze op glas-in-lood ramen leken, schitterende kandelaars uit de Belgische katholieke kerk gehuurd... overal brandende kaarsen.
Producer en ik zijn er weer druk mee geweest, maar het resultaat was prachtig. Ongelofelijk veel complimenten gekregen.
Al blijf ik daar nuchter onder, in dit vak ben je zo goed als je laatste succes.. (zoals een goede vriendin/collega altijd zegt..)
Na deze megashow over naar een iets kleinere, maar net zo belangrijke show (aldus Julian): het kerstfestival van de school.
As ever besloot Julian 2 dagen van te voren dat ie toch graag weer iets wilde doen.
Dus studeerden we met het vaste groepje kinderen nog gauw iets in.
En dat op mijn enige overgebleven vrije dag.. maar ach, het was de laatste keer, en de kinderen zijn zo enthousiast, het was weer erg leuk om te doen.
~Julian & Friends in Moves like Jagger. Voor wie het leuk vindt HIER een compilatie van alle optredens tijdens het kerstfestival ~
Daarna filmde ik en passant ook nog even het Kerstdiner, Kerstfestival, een hiphopoptreden en een Kerstmusical.
Toen onze oude kater doodging was het zo leeg in huis.
Dat ik er al gauw weer een poes bij wilde.
Leek mij ook gezellig voor Mazzel, nu hij nog jong en speels is.
In de supermarkt hingen geen briefjes met aangeboden kittens, en voor Marktplaats wordt gewaarschuwd omdat er veel handelaren actief zijn.
Dus besloot ik het plaatselijke Asiel eens te bellen.
"Ja hoor", zei de telefoniste.
"Wij hebben nog kittens en u bent van harte welkom."
Dus samen met een vriendin gaan kijken om Julian op zijn verjaardag de verrassing van zijn leven te bezorgen.
Bij binnenkomst vertelt over de lange lijdensweg van onze vorige kat en uitgelegd dat we op zoek zijn naar een Knuffel.
Geslacht en hoe hij er uit ziet maakt niet uit.
We hadden gehoopt de kittens gezellig te zien rondrennen.
En afgesproken dat degene die op ons af zou komen "hem" zou worden.
Maar de kittens blijken in kooitjes te zitten, en op ons verzoek of we er één uit mogen halen wordt nogal terughoudend gereageerd.
We doen het toch, want je kiest wel een dier voor de komende 15 jaar.
Uiteindelijk valt onze blik op een rood/wit poesje, dat keihard snort, onophoudelijk kopjes geeft en een lieve, timide indruk maakt.
Ik vraag naar haar achtergrond en de asielmedewerkster legt uit dat het poesje met haar moeder gekomen is en dat de kittens rond 8 weken naar een gastgezin gaan om te socialiseren (lees te wennen aan mensen, kinderen, en huiselijke geluiden).
Over het poesje zelf weet ze weinig te vertellen.
Ik besluit de gok te wagen, en vertrek 2 dagen later met een jarige, dolgelukkige Julian naar het asiel om zijn poesje te halen.
We krijgen een paspoortje mee,ik vraag nogmaals naar haar achtergrond maar krijg niet veel meer te horen dan dat het poesje samen met haar moeder in het asiel is beland.
Eenmaal thuis beginnen mij dingen op te vallen.
Zo ligt Totem uuuuurenlang te slapen, hijgt ze na een rondje rennen, en is ze erg klein voor haar leeftijd.
Na een week vertrouw ik het niet en besluit ik het asiel te bellen.....
Hij heeft sinds vorige week een vaste- en buitenboordbeugel tegelijk.
Kan niet meer op zijn zij liggen, en doet geen oog meer dicht.
Tja, dan loop je op je tandvlees natuurlijk.
Weet nog goed dat de tandarts toen hij 4 was zei: "ga maar vast sparen voor de orthodontist. "
Was stomverbaasd, want Julian had een schitterend, recht melkgebitje.
Helaas kreeg hij gelijk.
Het is dringen geblazen in Julians mond.
Het recht van de sterkste (tand) geldt, en das bepaald niet estetisch verantwoord.
Dus moest Julian aan Het IJzer.
Een hoeveelheid waarmee je de Titanic nog vast zou kunnen leggen.
In fase 1 wordt zijn mond uitgerekt zodat alle tanden er inpassen en worden zijn voortanden op een rij gezet. Dat alleen duurt al een jaar.
Dan moet er gewacht tot hij alles gewisseld heeft.
Om op zijn 14de de Beugelbonus (geheel vaste apparatuur) te ontvangen.
Al met al zijn we zo'n 3 jaar bezig.
Dus trek maar vast je portemonee.
De opstartkosten zijn al 750 euro.
Men, wat een geld.
"De Man van 6 Miljoen" noem ik Julian inmiddels.
Of zoals u wilt: The Heavy Metal Man.
't Wordt dus even doorbijten,
voor hij straks zijn tanden kan laten zien..
PS. En dacht ik, dat de beugel inmiddels een geaccepteerd fenomeen op school was, niet dus.. alles wordt in de jungle van de basisschool aangegrepen om elkaar naar beneden te halen. Vandaar dit privébericht..
~Bij gebrek aan strandbeelden eigen foto in de panoramawand gebruikt bij het item: zomer in oktober~
Regelmatig krijg ik de vraag wat ik als regisseur van een Nieuws- en Sportprogramma nu precies doe.
Van een filmregisseur weten de meeste mensen het wel, maar meercameraregie is toch weer nét anders.
Het belangrijkste verschil is dat ik niet over de inhoud ga.
Ben er uiteraard wel nauw bij betrokken, maar er is een redactie die (na research) mogelijke onderwerpen inbrengt.
Eind- en hoofdredactie beslissen welke items in productie worden genomen en sturen verslaggevers op pad.
Aan de hand daarvan stelt de eindredacteur een inhoudelijk draaiboek samen.
Dat draaiboek werk ik dan technisch uit:
beslis welke camera op welke positie staat, en wie in beeld neemt, verzin wat er in de panoramaschermen achter de presentator moet komen, bedenk samen met een grafisch ontwerper hoe animaties er uit moeten zien en neem interviews met meerdere camera's op lokatie op (zoals met de Deense premier, Bill Clinton, de directeur van Shell, president van de Ned. Bank Wellink en Prinses Maxima).
Tijdens de liveuitzending geef ik aan welke bron " actual " wordt gezet, ofwel: wat de kijker te zien krijgt op welk moment..
~zo'n 40 monitoren hebben we in de regiekamer om camera's, inkomende satellietverbindingen, reportages, titels etc te kunnen afkijken, in het scherm met de rode rand schakel je wat de kijker thuis te zien krijgt~
Tijdens de uitzending werk ik nauw samen met een regie-assistente (die het draaiboek maakt, zorgt voor de titels en voorcued) en een technische crew bestaande uit cameramensen, belichters, een geluid, beeld en schakeltechnicus. Een mannetje of 15 dus.
Zoals Joost Prinsen ooit zei: "televisie maken is nog een heel gedoe".
Maar wel een gedoe, waarbij iedere dag anders is en je vrijwel nooit een dull moment hebt.
Toevallig heeft de NTR vorige week een leuke documentaire uitgezonden over het NOS Journaal. Achter de schermen zie je hoe een uitzending tot stand komt, wat daarbij allemaal komt kijken en (bijna) mis kan gaan.
Van een verslaggever waarmee tijdens beschietingen in Libie de verbinding wegvalt, tot
en met de grapjes tijdens het testen van een satellietverbinding.
Je moet er wel even voor gaan zitten, want het programma is 25 minuten.
Maar zéker de moeite van het kijken waard.
En "en passant" krijg je zo ook een kijkje in de keuken van de Regie..
Ik zeg héél cool voor kinderen, iets minder cool voor werkende ouders .
Met een ingelaste Eurotop en een gelynchte Kadhafi was het bepaald geen rustige week. Dus werd het een vakantieweek met leuke dingen tussen de bedrijven door:
maandag Griezelige cupcakes gemaakt. Lekker klungelen met meel en marsepein.
Altijd leuk... en lekker natuurlijk.
dinsdag Het is hier inmiddels traditie: heeft Julian een pompoen uitgehold.
Dit jaar helaas geen eigen gekweekte maar één van Intratuin.
Ruim een uur heeft hij staan hakken, bikken en beitelen op zijn
angstaanjagende kat..
woensdag Gingen we samen met Timo "down under" in subtropisch zwemparadijs De
Eemhof. Vorige week al geprobeerd te boeken maar er was geen
dagkaart meer te krijgen. Pas vanaf 18 uur 's avonds konden we terecht.
Dus werd het "zwemmen by moonlight" en voor een keertje héél laat naar bed.
donderdag In het kader van Cinekid een film gezien. Nee niet op het festival
maar gewoon via UPC, die tijdens Cinekid speciale filmaanbiedingen hebben
via UPC on demand. Lekker met een bak popcorn chillen op eigen bank.
vrijdag Nam ik de regie van het programma Gesprek op 2 met Paul Rosenmöller
over omdat een collega vakantie had.
Julian ging met opa en oma naar het bos. Nee, geen saaie wandeling, maar een
spannende speurtocht in een gebied vol geheimen.
Vooral als het om de weg ging: ruim 2 uur hebben ze er rondgedoold.
Maar heej, het zonnetje scheen.
Ik zeg "trouble in Paradise" uhhh "the forrest".
zaterdag Spanning en Sensatie.
In alle vroegte werd er 5000 kuub zand midden op straat gestort.
Vorige week was Julian jarig en dat hebben we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan.
Julian zit, ondanks dat hij net 11 is, in groep 8, gaat volgend jaar naar de Middelbare School en ik vrees dat je daar niet meer met een traktatie aan hoeft te komen..
Dus zijn we nog 1 keer los gegaan.
Tegenwoordig tref ik mijn telefoon regelmatig leeg aan omdat Julian er stiekem urenlang Angry Birds op speelt.
Voor wie dat niets zegt: je schiet kwaaie vogels (de zgn Angry Birds, en nee geen idee waarom ze zo kwaad zijn) met een catapult af op een stellage met varkentjes, die je zo moet raken dat de hele boel instort.
Als traktatie hebben we 30 Angry Bird cakelollies gemaakt.
De gezichtjes zijn van marsepein en moest ik in 1 keer met vaste hand in de warme chocolade drukken.
Ik zeg: respect to myself.
Gelukkig had ik hulp van een Meesterbakker (de oma van Romy) net zo'n freak als ik.
Want wat een werk !
Zaterdag kwam de familie en hadden we voor de gelegenheid een Angry Bird taart gemaakt.
De neefjes (inmiddels allemaal al weer 4) waren er ook.
Het was een gezellige chaos.
En zondag was Julians Birthday Beachparty.
In februari vorig jaar kwamen we langs The Beach, een indoorstrandpaviljoen, en sindsdien wist Julian het zeker: hier wilde hij zijn verjaardag vieren !
We hebben er een beachvolleybalveld gehuurd, gegeten en een estafette vijfkamp gespeeld.
Eén van de onderdelen:"how to make a mummie" ofwel transformeer je teamgenoot zo snel mogelijk in een mummie"
" Mijn leukste verjaardag ooit" vond Julian.
Weet niet of hij daarmee zijn feest bedoelt, of toch zijn verjaardagskadootje.
Want mogen we jullie even voorstellen:
Julian heeft de naam verzonnen.
Heb die even opgezocht in Wikipedia en las tot mijn verbazing:
" Een wezen, voorwerp, mens of dier, waarmee een bijzondere band wordt gevoeld".
Toepasselijker kan niet na alle ellende rond de dood van onze oude kater.
Iedereen is weer blij, zelfs onze Huis-Hooligan Mazzel.
En zo kwam er een eind aan een enerverende feestweek.